ജാവേദ് അഖ്തറിൻ്റെ ഒരു കവിത, വിശപ്പിനെക്കുറിച്ച്! വിശക്കുന്നവരെക്കുറിച്ചും മറ്റുള്ളവരുടെ വിശപ്പിനെക്കുറിച്ചുമുള്ള കവിതകൾക്കിടയിൽ, സ്വയം അനുഭവിച്ച വിശപ്പ് എന്ന അനുഭവത്തെക്കുറിച്ചാണ് താൻ എഴുതിയതെന്ന് കവി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വിശപ്പ് എന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിന് മുമ്പിൽ മറ്റെല്ലാ മാനുഷിക വികാരങ്ങളും ഇല്ലാതാവുന്നു.
ഗാസയിൽ മനുഷ്യരെ പട്ടിണിക്കിട്ട് കൊല്ലുന്ന ഈ കാലത്ത് ഈ കവിത വീണ്ടും ഓർമയിലെത്തുന്നു! :(
Bhook
aañkh khul ga.ī merī
ho gayā maiñ phir zinda
peT ke añdheroñ se
zehn ke dhundalkoñ tak
ek saañp ke jaisā
reñgtā ḳhayāl aayā
aaj tīsrā din hai…… aaj tīsrā din hai
ik ajiib ḳhāmoshī
munjamid hai kamre meñ
ek farsh aur ik chhat
aur chaar dīvāreñ
mujh se be-ta.alluq sab
sab mire tamāshā.ī
sāmne kī khiḌkī se
tez dhuup kī kirneñ
aa rahī haiñ bistar par
chubh rahī haiñ chehre meñ
is qadar nukīlī haiñ
jaise rishte-dāroñ ke
tanz merī ġhurbat par
aañkh khul ga.ī merī
aaj khokhlā huuñ maiñ
sirf ḳhol baaqī hai
aaj mere bistar meñ
leTā hai mirā Dhāñcha
apnī murda āñkhoñ se
dekhtā hai kamre ko
aaj tīsrā din hai
aaj tīsrā din hai
dopahar kī garmī meñ
be-irāda qadmoñ se
ik saḌak pe chaltā huuñ
tañg sī saḌak par haiñ
donoñ samt dokāneñ
ḳhālī ḳhālī āñkhoñ se
har dukān kā taḳhta
sirf dekh saktā huuñ
ab paḌhā nahīñ jaatā
log aate jaate haiñ
paas se guzarte haiñ
phir bhī kitne dhuñdle haiñ
sab haiñ jaise be-chehra
shor in dukānoñ kā
raah chaltī ik gaalī
radio kī āvāzeñ
duur kī sadā.eñ haiñ
aa rahī mīloñ se
jo bhī sun rahā huuñ maiñ
jo bhī dekhtā huuñ maiñ
ḳhvāb jaisā lagtā hai
hai bhī aur nahīñ bhī hai
dopahar kī garmī meñ
be-irāda qadmoñ se
ik saḌak pe chaltā huuñ
sāmne ke nukkaḌ par
nal dikhā.ī detā hai
saḳht kyuuñ hai ye paanī
kyuuñ gale meñ phañstā hai
mere peT meñ jaise
ghūñsa ek lagtā hai
aa rahā hai chakkar sā
jism par pasīna hai
ab sakat nahīñ baaqī
aaj tīsrā din hai
aaj tīsrā din hai
har taraf añdherā hai
ghaaT par akelā huuñ
sīḌhiyāñ haiñ patthar kī
sīḌhiyoñ pe leTā huuñ
ab maiñ uTh nahīñ saktā
āsmāñ ko taktā huuñ
āsmāñ ki thālī meñ
chāñd ek roTī hai
jhuk rahī haiñ ab palkeñ
Dūbtā hai ye manzar
hai zamīn gardish meñ
mere ghar meñ chūlhā thā
roz khānā paktā thā
roTiyāñ sunahrī haiñ
garm garm ye khānā
khul nahīñ rahī āñkheñ
kyā maiñ marne vaalā huuñ
maañ ajiib thī merī
roz apne hāthoñ se
mujh ko vo khilātī thī
kaun sard hāthoñ se
chhū rahā hai chehre ko
ik nivālā hāthī kā
ik nivālā ghoḌe kā
ik nivālā bhālū kā
maut hai ki be-hoshī
jo bhī ġhanīmat hai
maut hai ki be-hoshī
jo bhī hai ġhanīmat hai
aaj tīsrā din thaa.......... aaj tīsrā din thā
Javed Akhtar
വിശപ്പ്
എൻ്റെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
എനിക്ക് വീണ്ടും ജീവൻ വെച്ചു.
ആമാശയത്തിൻ്റെ അന്ധകാരത്തിൽ നിന്ന്
മസ്തിഷ്കത്തിൻ്റെ ഇരുട്ടിലേക്ക്
പാമ്പിനെപ്പോലെ ഒരു ചിന്ത ഇഴയുന്നു:
ഇന്ന് മൂന്നാം ദിനമാണ്, മൂന്നാം ദിനം!
വിചിത്രമായൊരു നിശബ്ദത
ഘനീഭവിച്ചിരിക്കുന്നു മുറിയിൽ.
ഒരു പായ, ഒരു മേൽക്കൂര,
നാല് ചുമരുകളും
അവയ്ക്കൊന്നും എന്നോട് ബന്ധമില്ല,
എല്ലാവരും കാഴ്ചക്കാർ
അടുത്തുള്ള ജനാലയിലൂടെ
തിളയ്ക്കുന്ന വെയിൽ
കിടക്കയിലെത്തുന്നു,
മുഖത്ത് തറയ്ക്കുന്നു.
അത്രയും കൂർത്തതാണവ,
എൻ്റെ ദാരിദ്യത്തെച്ചൊല്ലിയുള്ള
ബന്ധുക്കളുടെ പരിഹാസം പോലെ
എൻ്റെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
ഇന്നെൻ്റെ ഉള്ള് പൊള്ളയാണ്,
പുറംതോട് മാത്രമാണ് ബാക്കി.
ഇന്നെൻ്റെ കിടക്കയിൽ
എൻ്റെ അസ്ഥികൂടമാണ് കിടക്കുന്നത്
തൻ്റെ ജീവനില്ലാത്ത കണ്ണുകളാൽ
അത് മുറിയെ നോക്കുന്നു
ഇന്ന് മൂന്നാം ദിനമാണ്, മൂന്നാം ദിനം!
ഉച്ചയുടെ ചൂടിൽ
ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത കാലടികളോടെ
ഒരു തെരുവിലൂടെ നടക്കുന്നു
ഇടുങ്ങിയ തെരുവിൻ്റെ
രണ്ടു വശത്തും കടകളുണ്ട്
ഓരോ കടയുടേയും ബോർഡുകൾ
നോക്കാൻ മാത്രമേ കഴിയുന്നുള്ളൂ,
വായിക്കാനാവുന്നില്ല
ആളുകൾ വരികയും പോവുകയും ചെയ്യുന്നു
അരികിലൂടെ കടന്നു പോകുന്നു
എന്നിട്ടും എത്ര മങ്ങിയിരിക്കുന്നു
എല്ലാവരും മുഖമില്ലാത്തവരെന്ന പോലെ!
ഈ കടകളിലെ ബഹളങ്ങൾ,
പുറത്തെത്തിയ ഒരു തെറി,
റേഡിയോയുടെ ശബ്ദങ്ങൾ,
എല്ലാം അകലെ നിന്ന് വരുന്നത് പോലെ
ഞാൻ കേൾക്കുന്നതും
കാണുന്നതുമെല്ലാം
സ്വപ്നം പോലെ തോന്നുന്നു
ഉണ്ട് എന്നാൽ ഇല്ല
ഉച്ചയുടെ ചൂടിൽ
ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത കാലടികളോടെ
ഒരു തെരുവിലൂടെ നടക്കുന്നു
അതാ ഒരു മൂലയിൽ
ഒരു പൈപ്പ് കാണുന്നല്ലോ
ഈ വെള്ളത്തിനെന്തൊരു കട്ടി,
തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങുന്നല്ലോ!
എൻ്റെ വയറ്റിൽ
ഒരു പ്രഹരമേറ്റതു പോലെ തോന്നുന്നു!
തല കറങ്ങുന്നതു പോലെ
ശരീരം വിയർക്കുന്നു
ശരീരത്തിനിനി ബലം ശേഷിക്കുന്നില്ല
ഇന്ന് മൂന്നാം ദിനമാണ്, മൂന്നാം ദിനം!
ചുറ്റും അന്ധകാരമാണ്
കടവിൽ ഞാൻ ഒറ്റക്കാണ്
കൽപടവുകളാണ്
പടവുകളിൽ കിടക്കുകയാണ് ഞാൻ
ഇപ്പോൾ എനിക്കെഴുന്നേൽക്കാനാവുന്നില്ല
ആകാശത്തേക്ക് തുറിച്ചു നോക്കുന്നു
ആകാശമാകുന്ന തളികയിൽ
ചന്ദ്രൻ ഒരു അപ്പമാകുന്നു.....
കൺപോളകൾ അടഞ്ഞുപോകുന്നു
ഈ കാഴ്ചയും മറയുന്നു
ഈ ഭൂമി കറങ്ങുന്നുവല്ലോ....
എൻ്റെ വീട്ടിൽ അടുപ്പുണ്ടായിരുന്നു
എന്നും ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കുമായിരുന്നു
അപ്പങ്ങൾ സ്വർണ്ണവർണ്ണമായിരുന്നു
ചൂടുള്ള ഈ ആഹാരം.....
കണ്ണുകൾ തുറക്കാനാവുന്നില്ലല്ലോ
ഞാൻ മരിക്കാൻ പോവുകയാണോ.....
എൻ്റെ അമ്മയുടെ ഒരു കാര്യം,
എന്നും സ്വന്തം കൈയാൽ
എന്നെ ഊട്ടിയിരുന്നു
തണുത്ത കൈയാൽ ആരാണ്
എൻ്റെ മുഖത്ത് തൊടുന്നത്!
ആനയുടെ ഒരു ഉരുള
കുതിരയുടെ ഒരു ഉരുള
കരടിയുടെ ഒരു ഉരുള.....
മരണമാണോ അതോ മോഹാലസ്യമോ
ഏതായാലും ഒരനുഗ്രഹമാണ്
മരണമാണോ അതോ മോഹാലസ്യമോ
ഏതായാലും ഒരനുഗ്രഹം തന്നെ
ഇന്ന് മൂന്നാം ദിനമായിരുന്നു, മൂന്നാം ദിനം!
പരിഭാഷ: ഷാജി ആലുങ്ങൽ
VIDEO
