Yeh khel kya hai

 mire muḳhālif ne chaal chal dī hai

aur ab 

merī chaal ke intizār meñ hai 

magar maiñ kab se 

safed-ḳhānoñ 

siyāh-ḳhānoñ meñ rakkhe 

kaale safed mohroñ ko dekhtā huuñ 

maiñ sochtā huuñ 

ye mohre kyā haiñ 

agar maiñ samjhūñ 

ke ye jo mohre haiñ 

sirf lakḌī ke haiñ khilaune 

to jītnā kyā hai hārnā kyā 

na ye zarūrī 

na vo aham hai 

agar ḳhushī hai na jītne kī 

na hārne kā hī koī ġham hai 

to khel kyā hai 

maiñ sochtā huuñ 

jo khelnā hai 

to apne dil meñ yaqīn kar luuñ 

ye mohre sach-much ke bādshāh o vazīr 

sach-much ke haiñ payāde 

aur in ke aage hai 

dushmanoñ kī vo fauj 

rakhtī hai jo ki mujh ko tabāh karne ke 

saare mansūbe 

sab irāde 

magar aisā jo maan bhī luuñ 

to sochtā huuñ 

ye khel kab hai 

ye jañg hai jis ko jītnā hai 

ye jañg hai jis meñ sab hai jaa.ez 

koī ye kahtā hai jaise mujh se 

ye jañg bhī hai 

ye khel bhī hai 

ye jañg hai par khilāḌiyoñ kī 

ye khel hai jañg kī tarah kā 

maiñ sochtā huuñ 

jo khel hai 

is meñ is tarah kā usuul kyuuñ hai 

ki koī mohara rahe ki jaa.e 

magar jo hai bādshāh 

us par kabhī koī aañch bhī na aa.e 

vazīr hī ko hai bas ijāzat 

ki jis taraf bhī vo chāhe jaa.e 

maiñ sochtā huuñ 

jo khel hai 

is meñ is tarah ka usuul kyuuñ hai 

piyāda jo apne ghar se nikle 

palaT ke vāpas na jaane paa.e 

maiñ sochtā huuñ 

agar yahī hai usuul 

to phir usuul kyā hai 

agar yahī hai ye khel 

to phir ye khel kyā hai 

maiñ in savāloñ se jaane kab se ulajh rahā huuñ 

mire muḳhālif ne chaal chal dī hai 

aur ab merī chaal ke intizār meñ hai

Javed Akhtar

എൻ്റെ എതിരാളി കരു നീക്കിക്കഴിഞ്ഞു

ഇപ്പോൾ എൻ്റെ നീക്കം പ്രതീക്ഷിച്ചിരിപ്പാണ്.

പക്ഷേ ഞാൻ എത്രനേരമായി,

കറുപ്പും വെളുപ്പുമായ കള്ളികളിലെ

കറുപ്പും വെളുപ്പുമായ കരുക്കളിൽ നോക്കിയിരിക്കുന്നു.

ഞാൻ ആലോചിക്കുകയാണ്:

ഈ കരുക്കൾ എന്താണ്?

വെറും മരത്തിൻ്റെ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ മാത്രമാണെന്ന്

വിചാരിക്കുകയാണെങ്കിൽ,

പിന്നെ ജയമെന്താണ്, തോൽവിയെന്താണ്?

രണ്ടും നിർബന്ധമോ മഹത്തരമോ അല്ല!

ജയിക്കുന്നതിൻ്റെ സന്തോഷമോ

തോൽക്കുന്നതിൻ്റെ സങ്കടമോ ഇല്ലെങ്കിൽ

പിന്നെ കളി എന്താണ്?

അപ്പോൾ

കളിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ

ഹൃദയത്തിലുറപ്പിക്കണം,

ഈ കരുക്കൾ ശരിക്കും രാജാവും മന്ത്രിയും,

ശരിക്കുള്ള കാലാളുകളുമാണെന്ന്!

മുന്നിലതാ

എന്നെ നശിപ്പിക്കാനുള്ള ഉദ്ദേശവും പദ്ധതികളുമായി

ശത്രുക്കളുടെ പടയും!

പക്ഷേ അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ,

ഇതെങ്ങനെയാണ് കളിയാകുന്നത്?

ഇത് യുദ്ധമാണ്, ഇത് ജയിക്കേണ്ടതുണ്ട്

ഇതിൽ എന്തും അനുവദനീയമാണ്.

ചിലരെന്നോടിങ്ങനെയും പറയുന്നു,

ഇത് യുദ്ധവുമാണ്, കളിയുമാണെന്ന്!

ഇത് യുദ്ധമാണ്, പക്ഷേ കളിക്കാരുടെ യുദ്ധമാണ്!

ഇത് കളിയാണ്, യുദ്ധം പോലുള്ള ഒരു കളി!

ഞാൻ ചിന്തിക്കുകയാണ്,

കളിയാണെങ്കിൽ

ഇതിൽ ഇത്തരം നിയമങ്ങളെന്തിന്?

കാലാളുകൾ ജീവിച്ചാലും മരിച്ചാലും

രാജാവിന് മേൽ ഒരു മൺതരി പോലും വീഴരുതത്രേ!

മന്ത്രിക്ക് മാത്രമാണ് അനുവാദമുള്ളത്,

ഇഷ്ടമുള്ള വഴിക്ക് പോകാൻ.

ഞാനാലോചിക്കുമ്പോൾ,

ഒരു കളിയിൽ എന്തിനാണ് ഇത്തരം നിയമങ്ങൾ!

കാലാളുകൾ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയാൽ

പിന്നീട് തിരിച്ച് പോകാനായെന്ന് വരില്ലല്ലോ!

എൻ്റെ ചിന്ത കാടുകയറുന്നു!

ഇതാണ് നിയമമെങ്കിൽ

പിന്നെ നിയമമെന്താണ്?

ഇതാണ് കളിയെങ്കിൽ

പിന്നെ കളിയെന്താണ്?

ഞാൻ ഈ ചോദ്യങ്ങളിൽ കുഴഞ്ഞ് എത്രനേരമിരുന്നാവോ!

എൻ്റെ എതിരാളി കരു നീക്കിക്കഴിഞ്ഞു

ഇപ്പോൾ എൻ്റെ നീക്കം പ്രതീക്ഷിച്ചിരിപ്പാണ്

പരിഭാഷ: ഷാജി ആലുങ്ങൽ