Woh kamra yaad aatā hai

 maiñ jab bhī 

zindagī kī chilchilātī dhuup meñ tap kar 

maiñ jab bhī 

dūsroñ ke aur apne jhuuT se thak kar 

maiñ sab se laḌ ke ḳhud se haar ke,

jab bhī us ek kamre meñ jaatā thā 

vo halke aur gahre kattha.ī rañgoñ kā ik kamra 

vo behad mehrbāñ kamra 

jo apnī narm muTThī meñ mujhe aise chhupā letā thā 

jaise koī maañ 

bachche ko āñchal meñ chhupā le,

pyaar se DāñTe 

ye kyā aadat hai 

jaltī dopahar meñ maare maare ghūmte ho tum 

vo kamra yaad aatā hai 

dabīz aur ḳhāsā bhārī 

kuchh zarā mushkil se khulne vaalā vo shīsham kā darvāza 

ki jaise koī akkhaḌ baap 

apne khurdure siine meñ 

shafqat ke samundar ko chhupā.e ho 

vo kursī 

aur us ke saath vo juḌvāñ bahan us kī 

vo donoñ 

dost thiiñ merī 

vo ik gustāḳh muñh-phaT ā.īna 

jo dil kā achchhā thā 

vo be-hañgam sī almārī 

jo kone meñ khaḌī 

ik būḌhī annā kī tarah 

ā.īne ko tambīh kartī thī 

vo ik gul-dān 

nanhā sā 

bahut shaitān 

un donoñ pe hañstā thā 

to main kitna pareshan hoon

hansi mujhko bhi aa jaati thi

main bhi sath hansta tha

darīcha 

yā zehānat se bharī ik muskurāhaT 

aur darīche par jhukī vo bel 

koī sabz sargoshī 

kitābeñ 

taaq meñ aur shelf par 

sanjīda ustānī banī baiThīñ

magar sab muntazir is baat kī 

maiñ un se kuchh pūchhūñ 

sirhāne 

niiñd kā sāthī 

thakan kā chāra-gar 

vo narm-dil takiya 

maiñ jis kī god meñ sar rakh ke 

chhat ko dekhtā thā 

chhat kī kaḌiyoñ meñ 

na jaane kitne afsānoñ kī kaḌiyāñ thiiñ 

vo chhoTī mez par 

aur sāmne dīvār par 

āvezāñ tasvīreñ 

mujhe apnā.iyat se aur yaqīñ se dekhtī thiiñ 

muskurātī thiiñ 

unheñ shak bhī nahīñ thā 

ek din 

maiñ un ko aise chhoḌ jā.ūñgā 

maiñ ik din yuuñ bhī jā.ūñgā 

ki phir vāpas na ā.ūñgā 

maiñ ab jis ghar meñ rahtā huuñ 

bahut hī ḳhūb-sūrat hai 

magar aksar yahāñ ḳhāmosh baiThā yaad kartā huuñ 

vo kamra baat kartā thā 

Javed Akhtar

ജീവിതത്തിൻ്റെ തിളക്കുന്ന വെയിലിൽ എരിഞ്ഞും,

മറ്റുള്ളവരുടേയും എൻ്റെ തന്നെയും നുണകളാൽ തളർന്നും,

എല്ലാവരോടും യുദ്ധം ചെയ്തും അവനവനോട് പരാജയപ്പെട്ടും,

ഞാൻ ആ ഒരു മുറിയിൽ പോയിരുന്നപ്പോഴെല്ലാം,

ഇളംതവിട്ടും കടുംതവിട്ടും ചുവരുകളുള്ള ആ മുറി,

അനന്തമായ കാരുണ്യമുള്ള ആ മുറി,

അത് തൻ്റെ മൃദുലമായ കൈക്കുള്ളിൽ എന്നെ ഒളിപ്പിക്കുമായിരുന്നു,

ഒരമ്മ കുഞ്ഞിനെ സാരിത്തലപ്പിൽ ഒളിപ്പിക്കുന്നതു പോലെ,

സ്നേഹത്തോടെ ശാസിക്കും,

'ഇതെന്ത് സ്വഭാവമാണ്!

നീ ഈ തീവെയിലത്തിങ്ങനെ അലഞ്ഞ് നടക്കുന്നല്ലോ'

ആ മുറി ഓർമയിലെത്തുന്നു

കട്ടിയും കനവുമുള്ള,

തുറക്കാൻ ലേശം ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള മരവാതിൽ

കർക്കശക്കാരനായ ഒരച്ഛൻ,

തൻ്റെ പരുക്കൻ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ

സ്നേഹത്തിൻ്റെ കടലൊളിപ്പിച്ച് വെക്കുന്നതു പോലെ

ആ കസേര,

അതിനൊപ്പം അതിൻ്റെ ഇരട്ടസഹോദരിയും,

രണ്ടു പേരും എൻ്റെ സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു

പരുക്കനും വായാടിയുമായ ആ കണ്ണാടി,

നല്ലവളായിരുന്നു അവൾ

ഒരു മൂലയിൽ നിന്നിരുന്ന

വിലക്ഷണമായ ആ അലമാര

വൃദ്ധയായ ഒരു ആയയെ പോലെ

കണ്ണാടിയെ ശാസിക്കുമായിരുന്നു

നിഷ്കളങ്കയായ ആ പൂച്ചട്ടി,

അങ്ങേയറ്റം വികൃതി,

രണ്ടുപേരേയും നോക്കി ചിരിക്കുമായിരുന്നു

ഞാനെത്ര വിവശനാണെങ്കിലും

എനിക്കും ചിരി വരുമായിരുന്നു

ജനൽ,

അഥവാ ചിന്താഭരിതമായ ഒരു പുഞ്ചിരി

പിന്നെ, ജനലിലേക്ക് ചാഞ്ഞ ആ വള്ളി,

പ്രിയതരമായ ഏതോ സ്വകാര്യമെന്നോണം

പുസ്തകങ്ങൾ,

അലമാരിയിലും തട്ടിലുമെല്ലാം,

അധ്യാപകരെപ്പോലെ ഗൗരവം പൂണ്ടിരിക്കുന്നു

പക്ഷേ എല്ലാവരും പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്,

ഞാൻ അവരോടെന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുമെന്നാണ്

കട്ടിൽത്തലയ്ക്കൽ,

ഉറക്കത്തിൻ്റെ കൂട്ടുകാരി,

തളർച്ചയുടെ ചികിത്സക,

ലോലഹൃദയയായ ആ തലയണ

അവളുടെ മടിയിൽ തല വെച്ച്,

ഞാൻ മച്ചിൽ നോക്കിക്കിടന്നിരുന്നു

മച്ചിലെ ചങ്ങലകളിൽ

എത്രയെത്ര കഥകളുടെ കണ്ണികളുണ്ടാവും!

ആ ചെറിയ മേശപ്പുറത്തും,

പിന്നെ മുന്നിലുള്ള ചുമരിലും,

തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ചിത്രങ്ങൾ

എന്നെ സ്വന്തമായിക്കരുതി, വിശ്വാസത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നു,

മന്ദഹസിച്ചിരുന്നു

അവർക്ക് സംശയം പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല,

ഞാൻ ഒരു ദിവസം അങ്ങനെയങ്ങ് പോകുമെന്ന്,

ഒരിക്കലും തിരികെ വരാത്ത വിധം.

ഞാനിപ്പോൾ പാർക്കുന്ന ഈ വീട്

വളരെ മനോഹരം തന്നെ

പക്ഷേ പലപ്പോഴും ഇവിടെ നിശബ്ദമായിരുന്ന് ഞാൻ ഓർത്തു പോവുന്നു,

ആ മുറി സംസാരിക്കുമായിരുന്നു.....!

പരിഭാഷ: ഷാജി ആലുങ്ങൽ