ഗുൽസാർ സാബ് താൻ ജനിച്ച സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമകൾ അയവിറക്കുന്നതാണ് ഈ കവിത. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ജന്മനാടായ ദീന പിന്നീട് പാക്കിസ്ഥാൻ്റെ ഭാഗമായി. ഇന്ന് അതിർത്തിക്കപ്പുറമുള്ള അവിടം തനിക്കപ്രാപ്യമാണെന്ന നൊമ്പരം, അതൊരു സുന്ദരമായ സ്വപ്നം മാത്രമാണെന്ന കല്പനയിൽ ഒതുക്കുകയാണദ്ദേഹം!
Agar Aisa Bhi Ho Sakta—
Tumhari Neend Mein, Sab Khwaab Apne Muntakil Karke,
Tumhen Wo Sab Dikha Sakta, Jo Main Khwaabo Mein
Aksar Dekha Karta Hoon–!
Ye Ho Sakta Agar Mumkin–
Tumhen Maloom Ho Jaata–
Ṭumhen Main Le Gaya Tha Sarhadon Ke Paar “Dina” Mein.
Tumhen Wo Ghar Dikhaya Tha, Jahaan Paida Hua Tha Main,
Jahaan Chat Par Laga Sariyon Ka Jangla Dhoop Se Dinbhar
Mere Aangan Mein Sataranji Banata Tha, Mitata Tha–!
Dikhayi Thi Tumhen Wo Khetiyan Sarson Ki “Dina”
Mein Ki Jiske Peele-Peele Phool Tumko
Khwaab Mein Kacche Khilaye The.
Waheen Ek Rasta Tha,”Tahliyon” Ka, Jis Pe
Miloon Tak Pada Karte The Jhule, Sondhe Saavan Ke
Usi Ki Sondhi Khushboo Se, Mahak Uthti Hain Aankhen
Jab Kabhi Us Khwaab Se Guzaroon!
Tumhen ‘rohtaas’ Ka ‘chalta-Kuaan’ Bhi To
Dikhaya Tha,
Kile Mein Band Rahta Tha Jo Din Bhar, Raat Ko
Gaon Mein Aa Jaata Tha, Kahte Hain,
Tumhen “Kala” Se “Kaaluwal” Tak Le Kar
Uda Hoon Main
Tumhen “Dariya-E-Jhelum” Par Ajab Manzar Dikhaye The
Jahaan Tarbooz Pe Lete Huye Tairaak Ladke Bahte Rahte The–
Jahaan Tagde Se Ek Sardar Ki Pagdi Pakad Kar Main,
Nahata, Dubkiyan Leta, Magar Jab Gota Aa
Jaata To Meri Neend Khul Jaati!!
Magar Ye Sirf Khwaabon Hi Mein Mumkin Hai
Wahaan Jaane Mein Ab Dushwariyan Hain Kuch Siyasat Ki.
Watan Ab Bhi Wahi Hai, Par Nahi Hai Mulk Ab Mera
Wahaan Jaana Ho Ab To Do-Do Sarkaaron Ke
Dasion Daftaron Se
Shakl Par Lagwa Ke Mohren Khwaab Sabit
Karne Padte Hain.
Gulzar
നിൻ്റെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് എൻ്റെ സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം പകർന്ന്, ഞാൻ ഇടക്കിടക്ക് സ്വപ്നത്തിൽ കാണുന്നതെല്ലാം നിന്നെ കാണിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ!
നിന്നെയറിയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ:
നിന്നെ ഞാൻ അതിർത്തികൾക്കപ്പുറത്ത് ദീന എന്നയിടത്ത് കൊണ്ടു പോയിരുന്നു,
നിനക്ക് ഞാൻ ജനിച്ച വീട് കാണിച്ചു തന്നിരുന്നു.
അവിടെ മട്ടുപ്പാവിലെ കൈവരികൾ പകൽ മുഴുവൻ വെയിലു കൊണ്ട്
