“Home”
Warsan Shire
no one leaves home unless
home is the mouth of a shark
you only run for the border
when you see the whole city running as well
your neighbors running faster than you
breath bloody in their throats
the boy you went to school with
who kissed you dizzy behind the old tin factory
is holding a gun bigger than his body
you only leave home
when home won’t let you stay.
no one leaves home unless home chases you
fire under feet
hot blood in your belly
it’s not something you ever thought of doing
until the blade burnt threats into
your neck
and even then you carried the anthem under
your breath
only tearing up your passport in an airport toilet
sobbing as each mouthful of paper
made it clear that you wouldn’t be going back.
you have to understand,
that no one puts their children in a boat
unless the water is safer than the land
no one burns their palms
under trains
beneath carriages
no one spends days and nights in the stomach of a truck
feeding on newspaper unless the miles travelled
means something more than journey.
no one crawls under fences
no one wants to be beaten
pitied
no one chooses refugee camps
or strip searches where your
body is left aching
or prison,
because prison is safer
than a city of fire
and one prison guard
in the night
is better than a truckload
of men who look like your father
no one could take it
no one could stomach it
no one skin would be tough enough
the
go home blacks
refugees
dirty immigrants
asylum seekers
sucking our country dry
niggers with their hands out
they smell strange
savage
messed up their country and now they want
to mess ours up
how do the words
the dirty looks
roll off your backs
maybe because the blow is softer
than a limb torn off
or the words are more tender
than fourteen men between
your legs
or the insults are easier
to swallow
than rubble
than bone
than your child body
in pieces.
i want to go home,
but home is the mouth of a shark
home is the barrel of the gun
and no one would leave home
unless home chased you to the shore
unless home told you
to quicken your legs
leave your clothes behind
crawl through the desert
wade through the oceans
drown
save
be hunger
beg
forget pride
your survival is more important
no one leaves home until home is a sweaty voice in your ear
saying-
leave,
run away from me now
i dont know what i’ve become
but i know that anywhere
is safer than here........
വീട്
വാർസൻ ഷയർ
ആരും സ്വന്തം വീടുവിട്ട് പോകില്ല,
വീട് ഒരു സ്രാവിൻ്റെ വായാകുന്നത് വരെ.
അതിർത്തിയിലേക്ക് നിങ്ങൾ ഓടുക,
നഗരം മുഴുവൻ അങ്ങനെ ഓടുന്നത് കാണുമ്പോൾ മാത്രമാണ്.
നിങ്ങളേക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഓടുന്ന നിങ്ങളുടെ അയൽക്കാരുടെ തൊണ്ടയിൽ രക്തം ചുവയ്ക്കുന്നു.
നിങ്ങളോടൊപ്പം പഠിച്ച ആ പയ്യൻ,
ഫാക്ടറിക്ക് പുറകിൽ വെച്ച് നിങ്ങളെ ചുംബിച്ച് മയക്കിയവൻ,
തന്നേക്കാൾ വലിയ ഒരു തോക്കേന്തിയിരിക്കുന്നു.
നിങ്ങൾ വീട് വിട്ടുപോകുക,
വീട് നിങ്ങളെ താമസിക്കാൻ അനുവദിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ്.
ഒരാളും വീടുവിട്ട് പോകില്ല,
വീട് നിങ്ങളെ ആട്ടിയിറക്കും വരെ,
കാലിനടിയിൽ കനലും വയറ്റിൽ തീയുമായി.
നിങ്ങളൊരിക്കലും ചെയ്യാൻ വിചാരിക്കാത്തതാണത്,
കഴുത്തിൽ ഒരു കത്തി ഭീഷണി മുഴക്കും വരെ.
അപ്പോൾ പോലും നിങ്ങൾ ദേശീയഗാനം ഉരുവിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എയർപോർട്ടിലെ ശുചിമുറിയിൽ വെച്ചാണ് നിങ്ങൾ പാസ്പോർട്ട് കീറിക്കളഞ്ഞത്.
നിങ്ങളിനി തിരിച്ചു പോകില്ലെന്ന് ആവർത്തിച്ച് ഉറപ്പാക്കിക്കൊണ്ട്,
ആ കടലാസ് ചവച്ചിറക്കിയപ്പോൾ
നിങ്ങൾ കരയുകയായിരുന്നു.
ഒന്നു മനസ്സിലാക്കണം,
ആരും സ്വന്തം കുട്ടികളെ ബോട്ടിൽ പറഞ്ഞയക്കില്ല,
കടൽ കരയേക്കാളും സുരക്ഷിതമാവാത്തിടത്തോളം.
ആരും ട്രയിനിനടിയിൽ വെച്ച് സ്വന്തം കൈ പൊള്ളിക്കില്ല,
ആരും ദിവസങ്ങളോളം ഒരു ലോറിയുടെ അറയിൽ കഴിയില്ല,
പത്രക്കടലാസ് കഴിച്ച് വിശപ്പടക്കിക്കൊണ്ട്,
താണ്ടാൻ കഴിയുന്ന ദൂരം വെറുമൊരു യാത്രയേക്കാൾ പ്രസക്തമാകുവോളം.
ആരും ഇരുമ്പു വേലിക്കടിയിലൂടെ നുഴഞ്ഞു കയറില്ല.
ആരും നിർദ്ദയം മർദ്ദിക്കപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
ആരും അഭയാർത്ഥി കാംപുകളോ,
ദേഹം തളർത്തുന്ന തുണിയഴിച്ചുള്ള പരിശോധനകളോ സ്വയം തെരഞ്ഞെടുക്കില്ല,
ജയിലും!
പക്ഷേ ജയിൽ തീ പിടിച്ചൊരു നഗരത്തേക്കാൾ സുരക്ഷിതമാണല്ലോ.
രാത്രിയിൽ വരുന്ന ഒരൊറ്റ ജയിൽ കാവൽക്കാരൻ,
ഒരു ലോറി നിറച്ചും ആണുങ്ങളെക്കാൾ ഭേദമല്ലേ!
ആർക്കും അത് സഹിക്കാനാവില്ല
ആർക്കും അത് ദഹിക്കില്ല
ഒരു തൊലിയും അത്രയും കട്ടിയുള്ളതല്ല
"തിരിച്ചു പോകൂ കറുത്തവരേ''
"അഭയാർത്ഥികൾ"
"വൃത്തികെട്ട കുടിയേറ്റക്കാർ''
''ഞങ്ങളുടെ രാജ്യത്തെ ഊറ്റിക്കുടിക്കുന്നു"
"ഭിക്ഷക്കായി കൈ നീട്ടുന്ന കറുമ്പൻമാർ"
"നാറുന്നു"
"സ്വന്തം രാജ്യം നശിപ്പിച്ചു, ഇനി നമ്മുടേത് കൂടി നശിപ്പിക്കാനാണ്"
എങ്ങനെയാണ് ഈ വാക്കുകൾ, വൃത്തികെട്ട നോട്ടങ്ങൾ
നിങ്ങളുടെ പുറത്തു നിന്ന് എളുപ്പം അടർന്നു വീഴുന്നത്?
ഒരു കൈയോ കാലോ പറിച്ചെടുക്കപ്പെടുന്നതിനേക്കാൾ മെച്ചമല്ലേ, അതുകൊണ്ടാവാം!
ആ വാക്കുകൾ, പതിനാല് ആണുങ്ങൾ നിങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നതോളം വരില്ലല്ലോ, അതുകൊണ്ടുമാവാം!
തെറികൾ വിഴുങ്ങാൻ എളുപ്പമല്ലേ,
ചരലിനേക്കാൾ
എല്ലിനേക്കാൾ
നിങ്ങളുടെ കുരുന്നു ശരീരം കഷണങ്ങളാവുന്നതിനേക്കാൾ....
അതുകൊണ്ടുമാവാം!
എനിക്ക് വീട്ടിൽ പോണം,
പക്ഷേ വീടൊരു സ്രാവിന്റെ വായാണ്
അതൊരു തോക്കിൻ്റെ കുഴലാണ്
ആരും വീടുവിട്ട് പോകുകയുമില്ല,
വീട് നിങ്ങളെ തീരത്തേക്ക് ആട്ടിയോടിക്കാത്തിടത്തോളം
വീട് നിങ്ങളോട് വേഗത്തിലോടാൻ പറയുവോളം,
വസ്ത്രങ്ങൾ പുറകിലുപേക്ഷിക്കാൻ,
മരുഭൂമിയിലൂടെ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങാൻ,
കടലുകൾ താണ്ടാൻ,
മുങ്ങിപ്പോകാൻ,
രക്ഷിക്കാൻ,
വിശപ്പാവാൻ,
യാചിക്കാൻ,
അഭിമാനം മറക്കാൻ,
.....നിങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പ് അതിനേക്കാളെല്ലാം പ്രധാനമാണ്
ആരും വീടുപേക്ഷിച്ച് പോകില്ല,
വീട് നിങ്ങളുടെ കാതിൽ വേർപ്പണിഞ്ഞ ഒരു സ്വരമാവും വരെ,
''പോകൂ,
എന്നിൽ നിന്ന് ഓടിയകലൂ
ഞാനെന്തായിത്തീർന്നു എന്നെനിക്കറിയില്ല,
പക്ഷേ ഏതിടവും ഇവിടത്തേക്കാൾ സുരക്ഷിതമാവുമെന്നെനിക്കറിയാം....!''
പരിഭാഷ: ഷാജി ആലുങ്ങൽ
